το ημερολογιο μας (1)

Πόσοι από εμάς κρατούσαμε μικροί ημερολόγιο; ναι ναι! από εκείνα που γράφαμε πως περνούσαμε τη μέρα μας.που γράφαμε για το τι μας έκανε εντύπωση,ποιον αγαπάμε,ποιος μας μίλησε και μας χαμογέλασε εκείνη την ήμερα...Πλέον ελάχιστοι είναι αυτοί που κρατούν ημερολόγιο. Εμείς θα μπορούσαμε να ανήκουμε σε αυτούς αν και διαφέρουμε,όπως πάντα άλλωστε, και γιαυτό δημιουργήσαμε ένα κοινό ημερολόγιο!Ένα ημερολόγιο σχετικά με τον δικό μας Μάνο.θα γράφουμε διάφορα θέματα που μας "απασχολούν",στιγμές που μας έμειναν κλπ.

Κάθε εβδομάδα θα μοιραζόμαστε μαζί σας και μία σελίδα του ημερολογίου αυτού.

Κάθε σελίδα και διαφορετική.

Κάθε σελίδα πιο μοναδική.

Ας ξεκινήσουμε ! 

"πως νιώθεις κάθε φορά που πετυχαίνει κάτι,που ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι;"

Σάββατο 17/5/2014

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

 Σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σου κάτι σχετικά με τον Μάνο.Ναι,τον Μάνο Σταυρίδη που εδώ και 10 μήνες αποτελεί μέρος της καθημερινότητας μου,μέρος της ζωής μου!Ξέρω πως 10 μήνες δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά είναι ένα “καλό” διάστημα για να γνωρίσεις κάποιον και να πεις “θα είμαι εδώ”...

  Θα γίνω πιο συγκεκριμένη και δε θα αναφερθώ γενικά στους 10 όμορφους αυτούς μήνες.Ο λόγος που γράφω είναι για να αναφερθώ στα συναισθήματα μου κάθε φορά που τον βλέπω να πετυχαίνει σε κάτι,να ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι.Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς σε λίγες σειρές όλο αυτό ,αλλά μπορεί τουλάχιστον να κάνει μια προσπάθεια να δείξει έστω το 1/3 των συναισθημάτων αυτών.

  Αρχικά, αυτό που νιώθω κάθε φορά που βλέπω να ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι,είτε μικρό,είτε μεγάλο,είναι περηφάνια και χαρά.Είναι οτι καλύτερο να βλέπεις έναν άνθρωπο “δικό σου” να δικαιώνεται και να ανταμείβονται οι κόποι του.Κάθε μικρό βήμα,κάθε σκαλοπατάκι είναι και μια απόδειξη οτι αυτό που κάνει αξίζει..

 Επίσης,κάθε φορά που τον βλέπω να ανεβαίνει νιώθω όλο και πιο ανυπόμονη..Ξέρω πως “το καλό πράγμα αργεί”,ωστόσο εγώ θέλω να τον δω να ανέβει γρήγορα και να φτάσει εκεί που αξίζει.

  Όταν πρόκειται να συμβεί κάτι καλό και να ανοίξει μία πόρτα για αυτον,το άγχος και η αγωνία με κυριεύουν.Κάθε φορά που θα ανακοινώσει κάτι θετικό,κάθε φορά που θα δώσει ένα σημάδι οτι “φτάνουμε ψηλά”,κάθε στιγμή που θα ακούσει μια καλή κουβέντα για τη δουλειά του νιώθω χαρούμενη και σίγουρη για την απόφαση μου να λέω #ΘαΕίμαιΕδώ γιατί αξίζει και αυτό το αποδεικνύει .....

 Πέρα από τα συναισθήματα μου,εγώ θα εστιάσω και σε κάτι άλλο.Και αυτό είναι το “πείσμα” για την πραγματοποίηση των ονείρων που έχουμε.Η διαφορά των ανθρώπων που πραγματοποίησαν τα όνειρα τους με αυτούς που δεν τα κατάφεραν είναι ότι οι πρώτοι ποτέ δεν πρόδωσαν τα όνειρα τους αλλά πάλεψαν για να τα δουν να γίνονται πραγματικότητα.Γι’αυτό το λόγο Μάνο μην εγκαταλείψεις ποτέ τα όνειρο σου. Πάλεψε γι’ αυτό και εμείς θα είμαστε εδώ να σε στηρίζουμε με τον δικό μας μοναδικό τρόπο..

Σοφία Ε.