Η καλύτερη εμπειρία μας με τον Μάνο!

"Για κάποιες και μόνο που ακούμε το όνομα "Μάνος Σταυρίδης" μας έρχονται τόσες αναμνήσεις, τόσες εμπειρίες και πάντοτε αυτό το ανεξήγητο συναίσθημα χαράς, υπερηφάνειας,ευγνωμοσύνης.. όμορφος άνθρωπος..μέσα-έξω!
Οι περισσότερες τον έχουν δει..εξάλλου είναι τόσο ανοιχτός και καλόκαρδος που χαίρεσαι να τον βλέπεις με τις φανς του,χαίρεσαι όταν τον ακούς να μιλάει,να τραγουδάει..κάποιες λοιπόν αποφάσισαν να μας πουν την δική τους,ξεχωριστή εμπειρία με τον Μάνο.."

Όλες οι στιγμές με  τον Μάνο είναι μοναδικές, η κάθε μια με κάτι  ξεχωριστό που θα σε κάνει να την θυμάσαι για μια ζωή! Όπως η πρώτη φορά που τον είδα.. Ένα  τσούρμο κοριτσιών να περιτριγυρίζει ένα άτομο, δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ήταν εκεί, προσπάθησα να δω από εκεί που ήμουν και τελικά είδα! Ήταν αυτός.. ήταν "ο Μάνος μας", έμεινα να τον κοιτάζω για λίγα λεπτά, να πνίγομαι από διάφορα συναισθήματα χαράς και συγκίνησης, συναισθήματα που δεν μπορώ να περιγράψω, δεν μπορούσα να το πιστέψω, άκουσα μια φωνή να μου λέει "Ο Μάνος τρέχα!!" Δεν έχασα λεπτό παραπάνω και έτρεξα προς το μέρος του. Έφτασε η στιγμή που ονειρευόμουν.. η στιγμή της γνωριμίας από κοντά, η στιγμή της πρώτης αγκαλιάς, η στιγμή της πρώτης φωτογραφίας. Δεν ήθελα να φύγω από εκεί, ήθελα να καθίσω, να απολαύσω την αγάπη που έδινε στα κορίτσια τριγύρω του! Με έκανε χαρούμενη, μόνο από αυτό που έβλεπα! Έπρεπε να φύγω, τον χαιρέτησα  και έφυγα με δυσκολία αλλά και με ένα χαμόγελο ποιο μεγάλο από  ποτέ! Τι να πω για την δεύτερη φορά; Ένα αξέχαστο live, το live στον Ασπρόπυργο,  η αγωνία μέχρι να φτάσει στο μαγαζί και τα χαμόγελα που σκορπίστηκαν παντού με το που κατέβηκε από το αμάξι! Μπήκαμε μέσα, και ξανά πολλές αγκαλιές, πολλές φωτογραφίες! Το live ξεκίνησε, να τα πάλι, αυτά τα συναισθήματα που δεν μπορώ να περιγράψω μαζί και η συγκίνηση αλλά αυτή την φορά ήταν μεγαλύτερη! Το πρώτο δάκρυ κύλησε, ένα δάκρυ γεμάτο από αγάπη και συγκίνηση, με είδε και με πήρε στην αγκαλιά του, με ηρέμησε.. Τραγούδια, χαμόγελα και λίγη βροχή! Εκείνη η βραδιά κύλησε υπέροχα κι έφυγα γεμάτη συναισθήματα αγάπης και χαράς!! Και μετά από καιρό το meet up! Η ημέρα που θα ήμασταν όλες μαζί εκεί, ένα meet up "από εμάς για εμάς". Η ημέρα αυτή έφτασε μαζευτήκαμε πολλά κορίτσια, κάναμε βόλτες και βγάλαμε πολλές φωτογραφίες! Μετά από ώρα κατεβήκαμε στην είσοδο και συνεχίσαμε με τις φωτογραφίες, ακούστηκε μια φωνή "Κορίτσια ο Μάνος" τρέξαμε όλες.. αγκαλιές, φιλιά, φωτογραφίες και όλες χαρούμενες!   Ήρθε η σειρά μου για να τον αγκαλιάσω, χώθηκα μέσα στην αγκαλιά του, δεν ήθελα να φύγω.. πόσο μου είχε λείψει. Ένα μεγαλύτερο χαμόγελο, η ώρα περνούσε γρήγορα! Μας τραγούδησε και μας ταξίδεψε με την φωνή του όπως πάντα! Άλλη μια φορά η στιγμή της αποχώρησης! Πήρα μια σφιχτή και μεγάλη αγκαλιά τον χαιρέτησα και έφυγα! Ένα ευχαριστώ είναι λίγο για αυτές τις στιγμές! Αυτές τις λίγες στιγμές, με πολλές αναμνήσεις! Αναμνήσεις γεμάτες χαρά! -Φιλίτσα-

Θυμάμαι που όλες του λέγαμε να αλλάξει το "Σ"..του φωνάζω σε κάποια στιγμή "πρέπει να το αλλάξεις είναι τραγικότατο" με κοίταξε ψευτοθυμομένα και ύστερα μου χαμογέλασε τόσο υπέροχα,τόσο γλυκά..είχα βουρκώσει και τώρα που το σκέφτομαι ανατριχιάζω ολόκληρη:')11-10-14 -Ειρήνη-

Ο Μάνος είναι από τα καλύτερα άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ. Νιώθω πολύ τυχερή που τον έχω δίπλα μου. Η 1η φορά που τον είδα από κοντά ήταν μια από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου.Μιλούσαμε στο facebook και μου έχει σταθεί σε πολλά και έπρεπε να τον γνωρίσω.Απλά όταν τον είδα η καρδιά μου άρχισε να χτυπά πολύ δυνατά και τον αγκάλιασα όσο πιο σφιχτά μπορούσα σαν  να ήτανε η τελευταία φορά που τον έβλεπα. Κάτι που δεν ισχύει γιατί τον έχω δει αρκετές φορές, είτε σε live είτε σε meet up. Κάθε φορά που ο Μάνος με βλέπει με 'κοροϊδεύει' για τις αγκαλιές μου.  Αντιθέτως, του αρέσουν πάρα πολύ. Θυμάμαι μια φορά που τον είχα δει μου λέει ''Έλα κανε με μια αγκαλιά τώρα από αυτές τις ωραίες που κάνεις.''Μου 'χει μείνει και δεν το ξεχνάω. Ότι πιο γλυκό μου έχουνε πει. Ή στο meet up που κάναμε και στο αυτόγραφο έγραψε ''Στην αγκαλίτσα μου''.Γενικά είναι ένας άνθρωπος πολύ γλυκός που αγαπάει τους ανθρώπους που είναι δίπλα του.Η φωνή του είναι ξεχωριστή με ιδιαίτερη χροιά. Αυτό που μ' έχει τραβήξει στο Μάνο είναι το ότι είναι αληθινός και νοιάζεται για σένα. Θυμάμαι πολύ παλιά που δεν με ήξερε και καταλάβαινε πότε δεν ήμουνα καλά, μου έστελνε και μου έλεγε ''Εγώ θα είμαι εδώ για σένα.'', χωρίς να με ξέρει. Δεν ξέρω πως το κανε, αλήθεια..Αλλά εγω θα είμαι εδώ για εκείνον γιατί έτσι είμαι εγω!-Λίνα-

Ξέρεις, θα ακουστεί κουλό, μα δεν έχω κάποια αγαπημένη στιγμή μαζί του.. Κάποια αγαπημένη μέρα, κίνηση, αγκαλιά, συζήτηση.. Κάθε φορά που τον βλέπω ή του μιλάω είναι ξεχωριστή.. Κάθε φορά κοντά του γίνεται μοναδική.. κλείνεται στο κουτάκι με τις πιο όμορφες αναμνήσεις, τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου.. Κάθε λέξη που μου λέει όταν είναι μακριά, μου μένει σαν μία συμβουλή από τον καλύτερο δάσκαλο.. Δεν μπορώ να διαλέξω.. Αν όμως είναι απαραίτητο, ίσως διάλεγα την ημέρα που τον είδα μετά από δύο ολόκληρα χρόνια.. Είχε αλλάξει.. Ήταν σαν να τον έβλεπα για πρώτη φορά.. Μου είπε πράγματα που είχα να ακούσω καιρό, μου έδωσε την πιο όμορφη αγκαλιά.. Για κάποιο λόγο με έκανε να τον αγαπήσω πολύ περισσότερο και να δεθώ ξανά μαζί του.. Μου θύμισε στιγμές του παρελθόντος, μου θύμισε ποιος είναι, ποια είμαι εγώ.. Με έφερε κοντά σε άτομα που είχα να δω καιρό..Εκείνη την ημέρα μου χάρισε καινούριες φίλες και του το χρωστάω αυτό..Ύστερα τραγούδησε και με κέρδισε ξανά, για μία δεύτερη φορά.. Τώρα απλά μένω εδώ..εδώ για το δικό μας "πάντα"..-Ρίτσα-

Κάποια προσωπική εμπειρία δεν έχω με τον Μάνο  Εννοώ πως είναι κάτι ασήμαντο αυτό που θα γράψω..αλλά για εμένα σημαίνει πολλά..την ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά δεν την είχα..οπότε από ότι καταλαβαίνετε η μόνη "εμπειρία" που μπορώ να έχω μαζί του είναι ένα απλό μήνυμα. Εγώ προσωπικά ντρέπομαι να του στείλω. Μια κοπέλα από το team το ήξερε πως ντρεπόμουν και έκανε μια ομαδική συνομιλία μαζί του..εγω,αυτή και ο Μάνος...Του έστειλε αυτό το μήνυμα
"h anna einai ena polu gluko koritsi pou se agapaei
para polu kai mia apo tis kalhteres fans sou kai polu
energh sthn omada... omos einai ligo xazh gt
ntrepete na sou milisei 3erw oti 8a me brisei
twra pou kanw auth thn sunom alla eprepe ta
filia mou"
Αυτός έστειλε αυτό "να της πεις (αν και βλέπει) να μην ντρέπεται ότι
την ευχαριστώ για όσα κάνει για μένα και να μου
μιλάει όποτε θέλει φιλάκια και στις 2"
Εκείνη την στιγμή καταντράπηκα..αλλά και χάρηκα συγχρόνως..εκείνη την στιγμή δεν ήμουν καλά..αλλά μόλις μπήκα και είδα όλα αυτά τα καλά λόγια που είπε εκείνη η κοπέλα..και μετά το δικό του μήνυμα..είχα το χαμόγελο ενός σχιζοφρενή χαχα ;D
(Αυτό το "μικρό κ ασήμαντο" για σας από εμένα) * αλλά τόσο σημαντικό για εμένα <3 -Άννα-

Καλύτερη ανάμνηση;; Χαχα δεν μπορώ να σκεφτώ μόνο μια καλή ανάμνηση, όλες οι στιγμές μαζί του ήταν και είναι υπέροχες!Αλλά όταν σκέφτομαι την φράση ''καλή ανάμνηση'' μου έρχεται στο μυαλό η πρώτη στιγμή που του μίλησα, η στιγμή που κόλλησα μαζί του...Ήταν από τότε τόσο καλός και γλυκός που δεν μπορούσα να μην κολλήσω...Πλέον είμαι εδώ σχεδόν ένα χρόνο και δεν έχω μετανιώσει ούτε μια στιγμή για αυτό...-Άντρια-

Η καλύτερη ανάμνηση λοιπόν..τι να πρωτοθυμηθώ..δεν μπορώ να χαρακτηρίσω κάποια στιγμή μαζί του ως την καλύτερη ανάμνηση,αλλά αφού πρέπει θα πω αυτό που συνέβει την τελευταία φορά που ήρθε Κρήτη,στο λιμάνι,όταν πήγαμε με την (λατρεμένη) Ρίτσαρα να τον χαιρετήσουμε.Εκεί λοιπόν περάσαμε αρκετό χρόνο οι 3 μας χωρίς να τραγουδάει,χωρίς να γίνετε ο κακός χαμός που γίνετε σε μαγαζί(μουσική,κόσμος παντού και να μην ξέρει σε ποιον να πρωτοπάει).Κάναμε ένα σορό τρέλες,έλεγε αστεία,έκανε βλακείες σαν μικρό παιδί αλλά πάντα σε ένα επίπεδο σοβαρότητας:P Βγάζαμε φωτογραφίες..και μπλα,μπλα,μπλα..πολύ μπλα μπλα όμως.Ξαφνικά ήρθε η ώρα που έπρεπε να φύγει..δεν τον αφήναμε με την Ριτσάρα να πάει πουθενά:P εκεί παρακαλούσαμε εμείς να κάτσει..με τα πολλά,τον συνοδεύουμε έξω..( η ώρα του αποχαιρετησμού αρχικά φάνηκε εύκολη) .. σματς σμουτσ,αγκαλιές..και ανεβαίνει στο διαδρομάκι να μπει στο καράβι..εγώ εκεί,περίμενα να δω πότε θα μπει στο καράβι,να μην φαίνεται πια..και μια στιγμή,''καταραμένη'' στιγμή , πρωτού μπει μέσα,στα μισά του διαδρόμου σταματάει και γυρίζει πίσω..εε αυτό ήταν!και να τα δάκρυα ποτάμι!ΜΑ ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ,ΠΡΙΝ ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ,ΠΡΙΝ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΑΚΙ ΗΜΟΥΝ ΚΑΛΑ,ΕΙΧΑ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΤΙ ΕΦΕΥΓΕ,ΠΩΣ ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΑΥΤΟ ΟΕΟ;; Τόσο έντονα συναισθήματα είχα εκείνη τη στιγμή..ήθελα απλά να τρέξω να τον αγκαλιάσω,να μην φύγει..να τον κρατήσω εδώ για πάντα.Ακολούθησε μια μεγάάάάλη συζήτηση με την Ριτσάρα μου,περί Μάνου φυσικά:P..αργότερα ηρεμήσαμε και οι δύο και πήγαμε σπιτάκια μας..Αυτή τη στιγμή επέλεξα για καλύτερη δίχως να ξεχνώ την πρώτη φορά που τον είδα σχεδόν 4 χρόνια πριν..όλες οι στιγμές μαζί του είναι ξεχωριστές όπως είναι και ο ίδιος,ξεχωριστός ...-Ελένη-

 

Αγάπη..αληθινή. Αυτό έχουμε,αυτό δίνουμε:)