Το ημερολόγιο μας (12)

    "Πως ήταν η πρώτη φορά που είδες τον Μάνο;"

Σάββατο 05/07/2014

Αγαπημένο μου Ημερολόγιο,
Το Σάββατο στις 16/11 ήταν η πρώτη φόρα που γνώρισα τον Μανό, ήταν απλά υπεροχή! Τον είδα στην σκηνή στην γιορτή ενός λυκείου. Άρχισε να τραγουδά και το μονό που σκεφτόμουν  ήταν πως δεν τον είχα “ανακαλύψει” πιο πριν. Ένιωσα την σημασία του #Θα είμαι εδώ από την αρχή! Αυτό που δεν θα ξεχάσω πάνω στην σκηνή έκτος από την υπέροχη φωνή, το υπέροχο χαμόγελο και την θετική του ενέργεια του είναι ότι ξεσήκωσε όλους μέσα στην αίθουσα από την αρχή, τόσο γρήγορα και εύκολα. Εκείνη την στιγμή λέω «Εντάξει δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος».

 Θυμάμαι αυτήν την μέρα σαν να ήταν χθες, ο Μανός πάνω στην σκηνή  με ένα άσπρο παντελόνι και μια χαριτωμένη μπλούζα! Ήταν φοβερός. Στην αρχή δεν ήξερα το όνομα του και  έπρεπε οπωσδήποτε να το μάθω! Μετά από λίγο άκουσα κοπέλες που ήταν διπλά μου να τον φωνάζουν.  Ήμουν μπροστά-μπροστά έτσι τον έβλεπα πολύ καλά. Κάποια στιγμή με κοίταξε, ένιωσα τέλεια. Χάρηκα τόσο πολύ εκείνη την στιγμή!

 Δυστυχώς, όπως όλα τα ωραία τελειώνουν, τέλειωσε και η συναυλία του Μανού. Στεναχωρήθηκα λίγο αλλά ήμουν σίγουρη ότι θα τον ξαναδώ κάποια στιγμή. Όταν τέλειωσε όλο το πάρτυ πήγαμε στον Μάνο , γιατί η φίλη μου και εγώ θέλαμε να βγάλουμε φωτογραφίες και να τον γνωρίσουμε φυσικά, όπως τα περισσότερα κορίτσια εκεί! Με αγκάλιασε σφιχτά! Ήταν τόσο γλυκός. Με ρώτησε το όνομα μου και γνωριστήκαμε.










Στο τέλος τον χαιρέτησα και του είπα ότι θα τον ξαναδώ σύντομα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη την μέρα! Ήταν όλα τόσο όμορφα αν και θα ήθελα λίγο παραπάνω χρόνο μαζί του. Ίσως την επομένη φόρα που θα τον δω. Δεν θα σταματήσω ποτέ να τον αγαπώ και να νοιάζομαι για αυτόν, την επομένη φόρα θα του το πω. Ελπίζω να μην αργήσει πολύ.

                     Νικολέτα Χν.